မရိုက်မိသော သံတချက်

တခါတုန်းက ကုန်သည် တယောက်ဟာ ဈေးပွဲကို ပစ္စည်းတချို့ ရောင်းဖို့ သွားခဲ့တယ်။ ပစ္စည်းအားလုံးက ဈေးကောင်း ရလိုက်ပြီး သူ့ငွေအိတ်ထဲမှာ ရွှေစ ငွေစ အပြည့် ရလိုက်လို့ သူအတော် ပျော်သွားတယ်။

"ဒီနေ့ ငါ အတော် ကံကောင်းပါလားနော်။ ပြန်ရမယ့် ခရီးက ရှည်တော့ အခုပဲ အိမ်ပြန်မှ တော်တော့မယ်" လို့ သူ့ကိုယ်သူ ပြောတယ်။

အဲဒါနဲ့ ထမင်းဆိုင်ထဲ မြင်းယူဖို့ သူဝင်သွားတယ်။ အဲ့ဒီမှာ မိတ်ဆွေ တချို့နဲ့ တွေ့တယ်။

"မပြန်ခင် ကျုပ်တို့နဲ့ လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး။ ခင်ဗျားက အတော်လေး ရလိုက်တော့ ပျော်ဖို့ အချိန်လေးတခုတော့ တတ်နိုင်မှာပါ" လို့ သူတို့က ပြောတယ်။

"အင်း ကျုပ်ကြာကြာတော့ မနေနိုင်ဘူး။ အပြန်လမ်းက ညဆိုရင် ဓားပြမကြာခဏ တွေ့ရတတ်တော့ မမှောင်ခင် အိမ်ပြန်ရောက်မှ လက်ဖက်ရည်ပဲ သောက်တော့မယ်လို့" ကုန်သည်က ပြောတယ်။ ကုန်သည်ဟာ သူတို့တတွေနဲ့ စကားပြောရင်း အချိန် အတော်ကုန်သွားတယ်။

နောက်မှ သူက ထလိုက်ရင်း "အလိုလေး ဒီလောက် နောက်ကျသွားမှန်း မသိဘူး။ ချက်ချင်းပြန်မှ ဖြစ်တော့မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူ့မြင်းကို ဆွဲလာတယ်။

ဒါပေမယ့် ဆွဲလာတုန်း သူ့မိတ်ဆွေ တယောက်က သူ့မြင်းရဲ့ ခွာတွေကို ကြည့်ရင်း "မြင်းခွာမှာ သံတချက် ပြုတ်နေတယ်။ ခဏစောင့်ပြီး ရိုက်ထည့်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်" လို့ ပြောတယ်။

"မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး တမိနစ်တောင် မစောင့်နိုင်ဘူး။ ချက်ချင်း ထွက်ရမယ်။ သံတချောင်းက အကြောင်းမဟုတ်ဘူး" လို့ ကုန်သည်က ပြောတယ်။ ဒါနဲ့ သူ့မြင်းပေါ် တက်ပြီး မြို့ပြင်ကို ကဆုန်စိုင်း ထွက်သွားတယ်။

နာရီအတန်ကြာ ခရီးနှင်လာ ခဲ့ပြီးနောက် ထမင်းဆိုင် တဆိုင်မှာ တခုခု စားဖို့ ရပ်လိုက်တယ်။ နောက်တခါ ပြန်ထွက်မယ် လုပ်တော့ မြင်းဇောင်းက ကောင်လေးက "ခင်ဗျားမြင်းမှာ သံခွာတခု ပြုတ်နေတယ်။ မြင်းကို ပန်းပဲဆရာဆီ လှည့်ခေါ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါ" လို့ပြောတယ်။

"မဖြစ်ဘူး ငါမစောင့်နိုင်ဘူး အခုကိုပဲ နောက်ကျနေပြီ။ မိုင်နည်းနည်းပဲ သွားရတော့မှာ ခွာတခု မပါလည်း မြင်းက ဒီလောက်အဝေးကို သွားနိုင်မှာပါ" လို့ ကုန်သည်က ပြောလိုက်တယ်။ နောက်တခါ မြင်းပေါ်တက်ပြီး ဆက်စီးသွားတယ်။

ဒါပေမယ့် မိုင်နည်းနည်း ရောက်တော့ မြင်းက ထော့နင်းထော့နင်း ဖြစ်လာတယ်။ သွားတာ တဖြည်းဖြည်း နှေးသွားတယ်။ ချက်ချင်းဆို ခလုတ် တိုက်မိပြီး ကုန်သည်လည်း လိမ့်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ သူအောက်ဆင်းပြီး မြင်းခွာကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"အတော်ဆိုးပါလား။ မြင်းက လုံးဝ ခြေထောက် ကျိုးသွားပြီ။ အခု ခြေလျင်လျှောက်ပြီး မြင်းကို ဆွဲသွားရတော့မှာပဲ" လို့ သူ့ကိုယ်သူ ပြောတယ်။ သူနည်းနည်း ထပ်လျှောက်သွားတယ်။ အရမ်းလည်း မှောင်လာပြီ။ သူဟာ အိမ်နဲ့ အလှမ်းဝေးတဲ့ ခရီးမှာပဲ ရှိသေးတယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ဓားပြ၂ ယောက်ဟာ ခြုံတွေကြားက ခုန်ထွက်လာတယ်။ ကုန်သည်လည်း အံ့အားသင့် သွားတယ်။ မောလည်းမော ပြန်ခုခံဖို့လည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး။

ဒါနဲ့ဓားပြတွေက သူ့ပိုက်ဆံတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုယူပြီး သူ့ကို မြင်းကျိုးဘေးမှာ ထိုင်လျက်သား ထားခဲ့ကြတယ်။ ကုန်သည်ဟာ အမှောင်ထဲမှာ အညိုအမည်းစွဲပြီး မောလည်းမော ယူကျုံးမရလည်း ဖြစ်သွားတယ်။

"အမယ်လေးဗျ၊ မြင်းခွာတချက် မနှက်မိလိုက်တာနဲ့ ကျုပ်ငွေတွေ ဆုံးပါပေါ့။ ဒီလောက်မိုက်တဲ့လူ သံရိုက်ဖို့ အချိန်နည်းနည်း ပေးခဲ့ရင် ကျုပ်မြင်းလည်း ခွာကျွတ်ပြီး ကျိုးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီအချိန်လောက်ဆို ကျုပ်ရှိတဲ့ ငွေတွေနဲ့ ကျုပ်အိမ်မှာ ဘေးကင်းရန်ကင်း ရောက်နေရမှာဗျ" လို့ သူက ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။ (Ref; For Want of a Nail' story) Crd KyawMyintKyaw, phoomyatchal

Post a Comment

0 Comments